Ως καλλιτεχνικό σχήμα, το τρίο συγκροτείται από τρεις ερμηνευτές / ερμηνεύτριες που εμφανίζονται μαζί επί σκηνής, σε ηχογραφήσεις ή σε οπτικοακουστικά έργα και αναγνωρίζονται από το κοινό ως ενιαία καλλιτεχνική μονάδα. Η σημασία προέκυψε κατ' επέκταση από το τρίο ως έργο για τρία εκτελεστικά μέρη, και ο όρος δηλώνει το σχήμα στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Κριτήριο του σχήματος είναι η κοινή ερμηνευτική παρουσία. Οι τριμελείς ομάδες συγγραφέων, συνθετών ή στιχουργών δεν συνιστούν τρίο με την έννοια αυτή. Η σύνθεση ενός τρίο μεταβάλλεται συχνά με τον χρόνο, ενώ πολλά σχήματα στηρίζονται σε συγγενικούς, κυρίως αδελφικούς, δεσμούς.
Στην έντεχνη μουσική το τρίο με πιάνο εδραιώθηκε ως μόνιμο σχήμα μουσικής δωματίου στις αρχές του 20ού αιώνα. Το σχήμα των Alfred Cortot [Αλφρέντ Κορτώ], Jacques Thibaud [Ζακ Τιμπώ] και Pau Casals [Παου Καζάλς], που συγκροτήθηκε το 1905, ανέδειξε το τρίο σε αυτοτελή ερμηνευτική μονάδα με σταθερό ρεπερτόριο. Το ίδιο πέτυχε και το Beaux Arts Trio [Τρίο Μπωζάρ], που ιδρύθηκε το 1955 και δραστηριοποιήθηκε επί μισό αιώνα. Το Τρίο Τσερνιάφσκι [Cherniavsky Trio] των αδελφών Λεβ Τσερνιάφσκι [Leo Cherniavsky], Γιαν Τσερνιάφσκι [Jan Cherniavsky] και Μισέλ Τσερνιάφσκι [Mischel Cherniavsky] περιόδευσε σε πολλές ηπείρους τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα. Στην Ελλάδα το Τρίο Αθηνών παρουσίαζε στον Μεσοπόλεμο κύκλους συναυλιών με τα τρίο του Ludwig van Beethoven [Λούντβιχ βαν Μπετόβεν]. Στην όπερα οι Τρεις Τενόροι [The Three Tenors], ο Luciano Pavarotti [Λουτσιάνο Παβαρόττι], ο Plácido Domingo [Πλάθιδο Ντομίνγκο] και ο José Carreras [Χοσέ Καρρέρας], εμφανίστηκαν μαζί για πρώτη φορά στις Θέρμες του Καρακάλλα στη Ρώμη, στις 7 Ιουλίου 1990. Μετέφεραν το οπερατικό ρεπερτόριο σε στάδια και σε τηλεοπτικές μεταδόσεις μεγάλης κλίμακας.
Στη δημοφιλή μουσική το φωνητικό τρίο γνώρισε ευρεία απήχηση από τη δεκαετία του 1930. Οι Andrews Sisters [Άντριους Σίστερς], τρεις αδελφές με Έλληνα πατέρα, καθιέρωσαν την αρμονία τριών γυναικείων φωνών στη μουσική σουίνγκ. Οι Supremes [Σουπρήμς] αναδείχθηκαν στο πιο επιτυχημένο σχήμα της δισκογραφικής εταιρείας Motown τη δεκαετία του 1960. Το Trío Los Panchos [Τρίο Λος Πάντσος], που ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1944, διέδωσε διεθνώς το λατινοαμερικανικό ρομαντικό τρίο [trío romántico]: τρεις κιθαριστές τραγουδούν σε αρμονία, ενώ η μικρότερη κιθάρα, το ρεκίντο [requinto], εκτελεί τις μελωδικές εισαγωγές. Στη φολκ σκηνή διακρίθηκαν οι Kingston Trio [Κίνγκστον Τρίο] και οι Peter, Paul and Mary [Πήτερ, Πωλ και Μαίρη]. Στο ροκ το σχήμα κιθάρας, μπάσου και τυμπάνων, γνωστό ως power trio [ισχυρό τρίο], καθιερώθηκε με τους Cream [Κρημ] και τους Jimi Hendrix Experience [Τζίμι Χέντριξ Εξπήριενς] (1966). Τα αδέλφια Bee Gees [Μπη Τζηζ] διέπρεψαν από τη δεκαετία του 1960 και αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστές της μουσικής ντίσκο τη δεκαετία του 1970.
Στην Ελλάδα φωνητικά τρίο, όπως το Τρίο Σαβαρή, συμμετείχαν ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 σε ηχογραφήσεις τραγουδιών της οπερέττας. Από τη δεκαετία του 1940, και κυρίως τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, πολλά φωνητικά τρίο εμφανίστηκαν στο ελαφρό μουσικό θέατρο και στα κέντρα διασκέδασης, συχνά με πρότυπο τα λατινοαμερικανικά σχήματα. Ανάμεσά τους ήταν το Τρίο Μπελκάντο, με σημαντική σταδιοδρομία στο εξωτερικό, το Τρίο Κιτάρα και το γυναικείο Τρίο Μέλοντυ. Το Τρίο Ατενέ [Trio Athénée] διακρίθηκε στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ενώ ακροβατικά σχήματα, όπως το Τρίο Μέμφις, εμφανίστηκαν με επιτυχία και εκτός Ελλάδας. Τη δεκαετία του 1950 η Έλλη Λαμπέτη, ο Γιώργος Παππάς και ο Δημήτρης Χορν συγκρότησαν θεατρικό τρίο, που επέκτεινε τη σύμπραξή του από τη σκηνή στον κινηματογράφο.
Στο τσίρκο το τρίο κλόουν στηρίζεται σε δύο αντιθετικούς τύπους. Ο Λευκός Κλόουν, με ασπροβαμμένο πρόσωπο και κομψή ενδυμασία, είναι ο σοβαρός και αυταρχικός. Ο Αύγουστος [auguste], με κόκκινη μύτη και ρούχα σε λάθος μέγεθος, είναι ο αδέξιος που δέχεται τα πειράγματα και τις τιμωρίες. Το τρίο προσθέτει έναν δεύτερο Αύγουστο, ο οποίος μεσολαβεί ανάμεσά τους και παίρνει κατά περίσταση το μέρος του ενός ή του άλλου. Το σχήμα το καθιέρωσαν από το 1909 οι αδελφοί François Fratellini [Φρανσουά Φρατελλίνι] (Λευκός Κλόουν), Albert Fratellini [Αλμπέρ Φρατελλίνι] (Αύγουστος) και Paul Fratellini [Πωλ Φρατελλίνι] (δεύτερος Αύγουστος). Από το 1915 έως το 1924 εμφανίζονταν στο Cirque Medrano και έπειτα στο Cirque d'Hiver, και έγιναν από τα δημοφιλέστερα ονόματα του παρισινού θεάματος του Μεσοπολέμου. Ο Jean Cocteau [Ζαν Κοκτώ] έγραψε γι' αυτούς τη φάρσα Le Bœuf sur le toit [Το βόδι στη στέγη, 1920], σε μουσική του Darius Milhaud [Νταριύς Μιγιώ]. Από το βωντβίλ προήλθαν οι Three Stooges [Τρίο Στούτζες], που πρωταγωνίστησαν σε σύντομες κωμικές ταινίες της Columbia από το 1934 έως το 1959. Στην Ιταλία οι Aldo, Giovanni e Giacomo [Άλντο, Τζοβάννι ε Τζάκομο] δραστηριοποιήθηκαν από το 1991 στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Στο κουκλοθέατρο οι Yale Puppeteers [Γέιλ Πάπετιαρς], ο Harry Burnett [Χάρυ Μπέρνετ], ο Forman Brown [Φόρμαν Μπράουν] και ο Richard Brandon [Ρίτσαρντ Μπράντον], παρουσίασαν από τη δεκαετία του 1920 θεάματα μαριονέτας για ενήλικο κοινό.